دکتر پزشکیان در گفت‌وگوی تلویزیونی با مردم:
طرح تفویض اختیارات استاندار یعنی هر یک از مدیران ما می‌توانستند رئیس‌جمهور شوند

دکتر مسعود پزشکیان به مناسبت آغاز سومین سال فعالیت دولت چهاردهم در گفت‌وگویی تلویزیونی با مردم به سوالاتی درباره آخرین وضعیت کشور نسبت به جنگ و صلح، بازسازی آسیب‌های جنگ، اجرای مهمترین طرح‌های دولت از کالابرگ، ارتقای نظام آموزشی، پزشک خانواده و نظایر آن پاسخ داد.

آقای دکتر، شما طرح تفویض اختیار به استانداران را نیز دنبال کرده‌اید. آیا هدفتان از این طرح، همین موضوعی بود که اکنون فرمودید؟

نه، هدف فقط این نیست. ببینید، من اکنون رئیس‌جمهور شده‌ام؛ اما از چه کسی برترم؟ من از هیچ‌کس برتر نیستم. هر یک از مدیران ما می‌توانستند رئیس‌جمهور شوند. اگر قرار باشد چون من رئیس‌جمهور شده‌ام، به دیگران بگویم هرچه من می‌گویم باید اطاعت کنید، خلاقیت و ابتکار را از آن‌ها گرفته‌ام.

هر یک از مدیران، استانداران و حتی مدیران کل ما ممکن است خلاقیتی به خرج دهند که من آن را نداشته باشم. ما در کنار یکدیگر هم‌افزایی داریم. اگر قرار باشد من عقل کل باشم و دیگران فقط هرچه من گفتم اجرا کنند و هیچ کار دیگری انجام ندهند، در حقیقت سرمایه‌های اجتماعی را خراب و نابود کرده‌ایم.

وقتی رئیس دانشگاه بودم، برای ساخت خانه‌های بهداشت می‌گفتند فضای آن باید 120 متر باشد؛ در حالی که من به 120 متر فضا نیاز نداشتم. می‌گفتند حق نداری کمتر بسازی و باید همان 120 متر را اجرا کنی. من هم نساختم. گفتند تو را می‌گیرند. گفتم بگیرند؛ وقتی به این فضا نیاز ندارم، چرا باید آن را بسازم؟

من با کمک مردم خانه‌های بهداشت را ساختم؛ پول دولت نبود. در مدت شش ماه 620 خانه بهداشت ساختم. دولت به من پول می‌داد که در مدت یک یا دو سال، 10 خانه بهداشت بسازم. گاهی هم پول تمام می‌شد، اما ساختمان تمام نمی‌شد. من حدود 600 خانه بهداشت را با کمک مردم و در مدت شش ماه ساختم، اما فضای 120 متری را به 60 متر کاهش دادم.

برخی نمایندگان مرا به مجلس کشاندند و گفتند: «تو خانه نساخته‌ای، لانه ساخته‌ای.» گفتم: «شما که پول نداده‌اید و دولت هم این کار را انجام نداده است. من 60 متر ساخته‌ام. اگر بلدید، پول 60 متر دیگر را بدهید تا برایتان بسازم.» وقتی پول وجود نداشت، خانه‌ای هم ساخته نمی‌شد. من به‌عنوان کارشناس می‌گفتم به 120 متر فضا نیاز ندارم؛ چرا پول مملکت را هدر می‌دهید؟ بعد از آن، خود وزارتخانه فضای خانه‌های بهداشت را از 120 متر به 70 متر کاهش داد.

برای ساخت مرکز بهداشت نیز فضای 1200 متری را به 400 متر کاهش دادم و همان را هم خودمان ساختیم. در مدت یک سال، 50 مرکز بهداشتی ساختیم.

اکنون نیز در حوزه مدارس همین کار را انجام می‌دهیم. پول نداریم، اما چندین هزار مدرسه ساخته‌ایم؛ آن هم در همین شرایط جنگی. حتی اگر جنگ هم نبود، هیچ‌وقت این تعداد مدرسه ساخته نمی‌شد.

اکنون شهردار محترم تهران در حال ساخت مدارسی با ظرفیت حدود دو هزار نفر است. همه ابزارها، فناوری‌ها و روش‌های مختلف آموزشی را در این مدارس مستقر می‌کنیم و روی کیفیت آن‌ها کار می‌کنیم. از همین حالا نیز در حال آموزش معلمان هستیم. وقتی مدرسه آماده شد، معلم نباید با همان دانش و روش قبلی وارد کلاس شود؛ بلکه باید با روش‌های علمی بهتر به کلاس برود.

آموزش، علم است؛ روش آموزش نیز علم است و نحوه صحبت‌کردن با دانشجو هم علم است. ما باید از یک‌سو فضا را بسازیم، از سوی دیگر آن را تجهیز کنیم و هم‌زمان نیروهایمان را آماده کنیم تا وارد کلاس شوند. بچه‌های ما باید بهترین آموزش را ببینند.

اگر من به مدیر آن منطقه بگویم تو نباید این کار را انجام دهی، چه کسی گفته است من شرایط آنجا را بهتر می‌فهمم؟ چه کسی گفته کارشناسی که در تهران نشسته است، بهتر می‌فهمد؟ چه کسی گفته من عقل کل هستم، اما استانداری که در میدان و درگیر مسئله است، چیزی نمی‌فهمد؟ باید به او اختیار بدهم و بگویم عملیات کن و کارت را انجام بده.

هدف این است که مشکل را حل کند؛ حالا این مشکل ممکن است نفت، بنزین، معیشت، اشتغال یا صنعت مردم باشد. او با این مسائل درگیر است؛ پس اجازه بدهیم کارش را انجام دهد. به استانداران اختیار داده‌ایم؛ چون آن‌ها هم ایرانی و توانمندند.

کشورهای همسایه ما چقدر جمعیت دارند؟ دو میلیون، چهار میلیون یا شش میلیون نفر؛ بیشتر که نیست. هر استان ما چهار یا پنج میلیون نفر جمعیت دارد. آن کشورها وزیر دارند، خلیفه دارند، رئیس دارند و رئیس بانک دارند. مگر در مملکت ما آسمان باز شده و فقط من پایین افتاده‌ام و رئیس‌جمهور شده‌ام؟ این‌گونه نیست.

همه ایرانی‌ها می‌توانند رئیس‌جمهور، وزیر اقتصاد یا وزیر صنعت شوند. باید در محدوده‌ای که حضور دارند و در چارچوب برنامه‌ها و سیاست‌های کلی، اجازه بدهیم کارشان را انجام دهند. آن‌وقت حتی اگر بیایند ما را شهید کنند و صد نفر مانند من را هم شهید کنند، هزاران نفر مانند من در این مملکت وجود دارند.

ما چه چیزی از کشورهای همسایه کم داریم؟ باید این باور را داشته باشیم و میدان و بستر را برای شکوفایی همه ایرانیان باز کنیم. هدف ما از واگذاری اختیارات، همین است.